Onlangs las ik een artikel over Bob Ross. Diens manier van werken is zo ongeveer omgekeerd evenredig aan de mijne.

Dat bracht me op het idee om hier iets over te vertellen.

Ten eerste staat de enorme productiviteit mij tegen. Waarom dingen de wereld inschoppen waar de wereld niet op wacht? Of een behoefte creëren die er anders niet zou zijn geweest?

Niet snelschilderen maar 'slow-painting' is mijn adagium. En dan iets maken waarvan de betekenis is dat ik mijn verhaal kan vertellen. In een portret is dat zowel mijn verhaal als dat van de geportretteerde.

Het moge duidelijk zijn dat duurzaamheid hoog in mijn vaandel staat. Dit breng ik ook tot uitdrukking in mijn werkwijze. Ik neem niet meer verf op mijn palet dan wat ik in een schildersessie nodig heb. Ik gebruik geen verdunningsmiddelen, zoals terpentine. Mijn schilderijen bestaan uit louter verf van uitmuntende kwaliteit. Het effect bereik ik door vele lagen over elkaar te schilderen. Het is arbeidsintensief; zo blijft mijn productie laag, maar grondig en duurzaam. Mijn palet houd ik zo bescheiden mogelijk. Soms gebruik ik maar vijf verschillende kleuren. In de Caravaggio-techniek zelfs maar vier, zoals in het hiernaast afgebeelde schilderij van koningin Maxima.

Mijn materialen maak ik zorgvuldig schoon met olijfoliezeep. Zo wordt met mijn schilderactiviteit het milieu minimaal belast.